Ubuntu jest wszędzie. Jeśli spojrzeć na krajobraz Linuksa, Ubuntu dzieli pierwsze miejsce pod względem popularności z Debianem, ale wypracowało swój własny, niepowtarzalny wizerunek. Jest to system operacyjny typu open source, którego nazwa ma głębokie znaczenie. Słowo to pochodzi z Republiki Południowej Afryki i pochodzi od terminu bantu oznaczającego „Jestem sobą ze względu na to, kim wszyscy jesteśmy”. To nie jest tylko poetycka metafora. Według twórców tłumaczenie to odzwierciedla ducha współpracy, który napędza cały projekt.
Można go uruchomić na gołym metalu lub w środowisku wirtualnym. Nie jest ograniczony do jednego typu maszyny. System operacyjny jest podzielony na trzy główne edycje: Core, Server i Desktop. Ta elastyczność oznacza, że Ubuntu obsługuje wszystko, od osobistych laptopów po wielkoskalową infrastrukturę internetową.
Podstawą jest jądro Linuksa. Obsługuje szeroką gamę architektur sprzętowych, w tym IA-32, x86-64, ARM64, ARMhf, ppc64le i s390x. Ale jest tu pewien niuans. Choć większość innowacji napędza społeczność programistów-wolontariuszy, stery sprawuje brytyjska firma Canonical. Zarządza cyklem rozwoju. Co ważniejsze, zarabia pieniądze, oferując wsparcie premium dla wersji korporacyjnych. To źródło dochodów zapewnia stabilność i pozwala Canonical na dalszą działalność.
Od pojedynczej wizji do globalnego standardu
Ubuntu nie zaczynało jako ogromny korporacyjny gigant. Projekt rozpoczął się w 2004 roku. Pomysłodawcą był Mark Shuttleworth, przedsiębiorca z Afryki Południowej. W tym samym roku założył firmę Canonical. Jego cel był konkretny. Wziął Debiana za bazę i zaadaptował go, aby uczynić go bardziej dostępnym dla początkujących użytkowników. Pierwsza wersja została wydana w październiku 2004 roku.
Projekt rozwijał się szybko. Rok później, w 2005 roku, Shuttleworth założył Fundację Ubuntu. Była to organizacja non-profit, której celem było zapewnienie ciągłego rozwoju i aktualizacji systemu operacyjnego. Nie chodziło tylko o kod; chodziło o zrównoważony rozwój.
Dziś ekosystem jest ogromny. Polegają na nim miliony programistów i użytkowników. Otwarty kod źródłowy sprawia, że jest on wysoce konfigurowalny. Można go dostosować do niemal każdego przepływu pracy. Bezpieczeństwo to kolejny ważny filar. Ubuntu publikuje aktualizacje zabezpieczeń prawie codziennie. Ta częstotliwość poprawek jest rzadka i ma kluczowe znaczenie dla integralności systemu.
Ważny jest także współczynnik efektywności. System operacyjny nie zużywa wielu zasobów. To działa łatwo. Jest to ważne dla codziennych użytkowników, którzy oczekują wydajności bez konieczności posiadania superkomputera pod biurkiem. Działa na starym sprzęcie. Pracuje nad nowym. Zasięg jest szeroki.
„Tytuł opisuje ducha współpracy społeczności wokół projektu.”
Dlaczego ta struktura jest ważna? Ponieważ równoważy idealizm z rzeczywistością biznesową. Fundacja non-profit dba o to, aby główny projekt pozostał wierny swoim korzeniom. Wsparcie komercyjne firmy Canonical zapewnia przepływ środków pieniężnych. Użytkownicy otrzymują stabilny, bezpieczny i bezpłatny system operacyjny obsługiwany przez organizacje, które go potrzebują, aby przetrwać.
Rezultatem jest system operacyjny, który wydaje się znajomy użytkownikom Windowsa lub macOS, ale działa ze swobodą Linuksa. Ona się przygotowuje. Jest bezpieczna. Działa na wszystkim – od chipa smartfona po moduł serwera w centrum danych. To właśnie oferuje Ubuntu. Nie wymaga to bycia ekspertem. Ona tylko prosi o dołączenie do społeczności. I ta społeczność rośnie.
