Het werd vrijdag luid in Arizona. Eric Schmidt, voormalig hoofd van Google, stond op het podium voor de start van de Universiteit van Arizona. Hij had veel te zeggen. Het gaat vooral om AI. En meestal werd er niet echt naar hem geluisterd.
De kamer was nog niet klaar voor een nieuwe pitch.
Het gejoel begint al vroeg
Schmidt had het over technologie. Toen had hij het over kunstmatige intelligentie. Het publiek vond het niet leuk. Helemaal niet. Boots veranderde in boegeroep, en toen werd het boegeroep luider, waardoor hij volledig overstemde.
Het is niet alleen maar lawaai. Het is context. Afgestudeerden betreden een arbeidsmarkt die er momenteel behoorlijk gebroken uitziet. Hen vertellen dat AI hun redder is als hun toekomst er onzeker uitziet? Dat landt verkeerd. Schmidt wist het technisch gezien. Hij noemde deze angsten zelfs ‘rationeel’, en gaf toe dat het erven van een puinhoop van gebroken politiek en verdwijnende banen voor hen reëel aanvoelt.
“De machines komen eraan… je erft een puinhoop die je niet hebt gecreëerd.”
Hij noemde hun angst rationeel. Goed. Maar zijn lichaamstaal zei iets anders. Hij kronkelde achter die lessenaar. Hij raakte gefrustreerd. Hij wilde zijn punt duidelijk maken, en eerlijk gezegd zei de zaal niet hier, niet nu.
Niet alleen over algoritmen
Het ging niet alleen om de technische hype. Sommige van die boegeroep kwam van een andere plaats. Een donkerdere. Vorig jaar waren er beschuldigingen van seksueel misbruik tegen hem, en blijkbaar was de afstudeerklas dat niet vergeten. Ze zorgden ervoor dat hij er ook van hoorde.
Dus er is die laag. Dan is er de technische laag. Dan is er gewoon de hele sfeer.
Uiteindelijk ging Schmidt voor zijn slotmetafoor. Hij vertelde de klas dat als iemand hen een zitplaats op een raket aanbiedt, ze niet mogen vragen welke stoel. Stap gewoon aan boord.
Is dat niet precies het toondove Silicon Valley-cliché dat je verwacht?
De memo is nooit verzonden
Vorig jaar zei hij dat AI ‘underhyped’ was. Dit jaar zegt hij tegen pas afgestudeerden dat ze blind in zijn voertuig van de toekomst moeten springen. Het leest niet als leiderschap. Het leest als blindheid voor de kamer.
Dit is een patroon. Gloria Caulfield heeft de memo ook gemist, en de helft van Big Tech lijkt deze ook te negeren. De publieke opinie over AI is verzuurd en verschoven van verwondering naar scepticisme, misschien zelfs angst. Toch blijven de bedrijven het in alle uithoeken van het dagelijks leven forceren. Ze vragen niet of mensen het willen. Ze installeren het gewoon.
Misschien dacht Schmidt dat het diploma een vrijbrief betekende om te prediken. Dat gebeurde niet.
Hij eindigde. Ze bleven. En de kloof tussen het podium en de vloer bleef groot en hardnekkig. Niemand verontschuldigde zich. Niemand gaf toe.
De ceremonie eindigde. De spanning niet.
