Het wachten is voorbij. Horizon Forbidden West is geland, en ja, het is precies zoals verwacht. Guerrilla Games bracht niet alleen de dinobots terug; ze propten de wereld vol met nog meer absurde mechanische fauna. We hebben het over van alles, van kleine, fladderende dronevogels tot kolossale, tankachtige Mecha-sauriërs die menselijke spelers als kleine ongemakken behandelen. Het ziet er fantastisch uit. Het speelt nog beter. Maar hier is de vraag die er eigenlijk toe doet. Bestaan deze robotdieren momenteel in onze echte wereld? En waarom lijkt een elektronisch huisdier uit de jaren negentig relevanter voor de technologie dan je zou denken?
De kloof tussen fictie en techniek
Laten we duidelijk zijn. Je kunt niet naar je plaatselijke dierenwinkel gaan en een robottijger kopen die op vier poten loopt en op voedsel jaagt. Nog niet. De technologie die nodig is om de organische vloeibaarheid van een levend beest na te bootsen, is nog tientallen jaren verwijderd van het klaar zijn voor de consument. Wat we doen hebben zijn zeer gespecialiseerde robots die zijn ontworpen voor specifieke taken. Ze zijn niet schattig. Ze zijn niet huisdierwaardig. Het zijn industriële, militaire of wetenschappelijke instrumenten.
Maar de geest van Horizon gaat niet alleen over de beelden. Het gaat over het concept van autonome, mechanische levensvormen. Guerrilla Games nam het idee van “dieren in het wild” over en verving biologie door techniek. In het spel zijn de machines autonoom. Ze hebben energiekernen, AI-gestuurd gedrag en zelfs sociale hiërarchieën. In werkelijkheid zijn we nog lang niet in de buurt van het creëren van een zichzelf onderhoudend ecosysteem van machines.
Waar echte robotdieren daadwerkelijk leven
Waar zijn ze? Als je het fantasie-element wegneemt, zijn robotdieren overal, maar ze verbergen zich meestal in het volle zicht. Ze dwalen niet door de vlakten van Californië (de setting van Forbidden West ). Ze bevinden zich in laboratoria, in pakhuizen en in diepzeeonderzoeksschepen.
Neem Boston Dynamics. Hun Spot -robot is viervoetig. Het lijkt een beetje op een mechanische hond. Het kan trappen beklimmen. Het kan deuren openen. Het kan vracht vervoeren. Maar hij jaagt niet. Het heeft geen persoonlijkheid. Het is een hulpmiddel. Het mist het ‘leven’ waardoor de machines in Horizon zich onderdeel voelen van een natuurlijk ecosysteem.
Dan is er de Mini Cheetah. Ook van Boston Dynamics kan deze kleine robot sneller rennen dan een menselijke sprinter. Het is wendbaar. Het is indrukwekkend. Maar nogmaals, het wordt op afstand bestuurd of geprogrammeerd voor een enkele taak. Het zwerft niet. Het past zich niet aan een nieuwe omgeving aan zonder menselijke inbreng.
Op biologisch onderzoeksgebied gebruiken wetenschappers robotdieren om echte dieren in het wild te bestuderen zonder ze te storen. Er zijn robotdrones die op vogels lijken. Er zijn robotvissen. Dit is geen speelgoed. Het zijn apparaten voor gegevensverzameling. Ze stellen onderzoekers in staat dichtbij dieren te komen zonder ze af te schrikken. De RoboBee is bijvoorbeeld een klein microluchtvoertuig. Het is geen huisdier. Het is een surveillance-instrument. Het is onhandig. Het is duur. Maar het is echt.
De Tamagotchi-verbinding: waarom doet het ertoe?
Hier wordt het interessant. Waarom de Tamagotchi ter sprake brengen? Het plastic eivormige elektronische huisdier uit de jaren 90 was eenvoudig. Jij hebt het gevoed
