De tweede jaarlijkse literatuurwedstrijd op wissen.de, die wordt georganiseerd in samenwerking met het tijdschrift BÜCHER, verzamelt sinds begin april inzendingen. Deelnemers hebben tot 7 juni de tijd om hun verhalen in te sturen gericht op het thema ‘water’. We spraken met Jens Poggenpohl, hoofdredacteur van BÜCHER en jurylid, voor een update halverwege de competitie.
wissen.de: Meneer Poggenpohl, dit is de tweede keer dat u jurylid bent voor de literaire wedstrijd wissen.de. Op basis van uw ervaring, wie neemt er meestal deel? Zijn er specifieke demografische kenmerken? Is de aandacht bijvoorbeeld gericht op mannen of vrouwen, of op oudere versus jongere schrijvers?
De demografische verschuiving in digitale vertelwedstrijden
Het oude stereotype over mannelijke leesgewoonten kreeg een klap tijdens de recente première. Ik verwachtte een zee van mannen. In plaats daarvan was de opkomst verrassend evenwichtig. Dat was echter nog maar het lanceringsfeest. Kijkend naar de inzendingen tot nu toe is de trend hard omgeslagen. Vrouwen domineren de inbox.
Het is echter niet alleen geslacht. De mix is werkelijk eclectisch.
Je hebt tieners zij aan zij met gepensioneerden. Professionele schrijvers die hand in hand gaan met complete amateurs. Het is een rommelig, levendig ecosysteem.
Genrevermoeidheid en de charme van variantie
Op de vraag welk genre aan de winnende hand was – thrillers, romantiek of sci-fi – was het antwoord volmondig nee. Geen van hen.
Waarom? Omdat vertrouwen op één genre snel saai wordt. Voorspelbaarheid doodt nieuwsgierigheid.
De kwaliteit van het werk? Het staat overal op de kaart. Sommige stukken zijn gepolijste edelstenen. Anderen zijn ruwe schetsen die het daglicht niet mogen zien. Maar die variantie is het punt. Het is de charme.
“Het is mooi om te zien hoeveel mensen een verhaal willen vertellen.”
Het doel is niet een uniforme standaard van uitmuntendheid. Het is het enorme volume van menselijke stemmen die gehoord proberen te worden.
Wat maakt tekst de moeite waard om te lezen?
Het definiëren van een goed verhaal is subjectief. Er is geen formule.
Voor mij gaat het om verrassing. Het gaat erom dat je gevoel voor wat mogelijk is, wordt aangescherpt door een nieuw perspectief. Het gaat niet om goedkope spanning of plotwendingen. Het is sfeer. Het is een standpunt.
Ik zoek naar risico.
Ik wil een auteur zien die bereid is de grammatica te doorbreken, de syntaxis om te buigen of een stem te creëren die geheel eigen aanvoelt. Veilig schrijven is saai. Ik wil dat de tekst een beetje bloedt.
