Sztuczna inteligencja w dalszym ciągu napędza szybki postęp w robotyce, a maszyny wykazują obecnie możliwości, które wcześniej ograniczały się do science fiction. Ten rok był punktem zwrotnym, ponieważ roboty przeniosły się poza halę produkcyjną na areny, domy, a nawet potencjalne relacje emocjonalne. Tendencja jest jasna: automatyzacja to nie tylko wydajność; jest to reprodukcja ludzkich zdolności.
Sporty robotyczne: nowa era rywalizacji
Najbardziej widoczną oznaką tego postępu były pierwsze w historii Światowe Igrzyska Robotów Humanoidalnych w Pekinie. Szesnaście krajów, w tym Niemcy i Włochy, wystawiło drużyny w dyscyplinach piłki nożnej, biegania i boksu. Chiński producent Unitree Robotics wygrał sztafetę 4×100 metrów, uzyskując czas 1 minuty i 48 sekund.
„Naszym największym zwycięstwem jest pokazanie wszystkim charyzmy naszych masowo produkowanych robotów” – powiedział Gao Yuan, menedżer ds. marketingu w Unitree Robotics. To podkreśla zmianę: robotyka nie polega już tylko na funkcjonalności, ale na postrzeganiu przez społeczeństwo i rozwoju branży.
Międzynarodowe Igrzyska Humanoidalne w Grecji dodatkowo zademonstrowały zwinność robotów podczas występów tanecznych, łuczniczych, a nawet akrobacji przypominających parkour. Te wydarzenia to nie tylko demonstracje; są to kamienie milowe wskazujące, że roboty wypełniają lukę w sprawności fizycznej.
Roboty nowej generacji: większa autonomia i współpraca
Chińska firma technologiczna XPeng zaprezentowała humanoidalnego robota drugiej generacji, IRON, wyposażonego w humanoidalny kręgosłup, bioniczne mięśnie i w pełni miękką skórę. Zasilany trzema chipami opracowanymi przez Turing AI o mocy obliczeniowej 3000 TOPS, IRON jest w stanie podejmować autonomiczne decyzje. XPeng planuje wdrożyć te roboty do zadań serwisowych już w przyszłym roku.
Tymczasem Realbotix z siedzibą w Las Vegas opracowuje roboty takie jak Aria, które wykorzystują generatywną sztuczną inteligencję do tworzenia interakcji przypominających ludzi.
„Niektóre, tak jak nasza, będą bardziej skupione na faktycznej interakcji z ludźmi, tworząc coś na kształt relacji” – powiedział Matt McMullen, założyciel Realbotix. Rodzi to pytania o przyszłość towarzystwa i to, czy roboty wypełnią po ludziach pustkę emocjonalną.
Nacisk firmy na budowanie relacji sugeruje przyszłość, w której roboty napędzane sztuczną inteligencją będą w coraz większym stopniu integrowane z życiem osobistym.
Praktyczne zastosowanie: od kawy po opiekę nad osobami starszymi
Oprócz zapewniania rozrywki i towarzystwa roboty doskonale radzą sobie także z zadaniami praktycznymi. Panbotica może zaparzyć kawę o jakości baristy za pomocą wizji maszynowej, a 4NE1, opracowany przez Neura Robotics, może sortować pranie.
Neura Robotics sprzedaje swoje roboty jako towarzysze osób starszych.
„Chcemy pozwolić ludziom pozostać w domu dłużej, bez zmuszania ich do umieszczania ich w domach opieki” – powiedział David Reger, dyrektor generalny Neura Robotics. Podkreśla to rosnące zapotrzebowanie na zautomatyzowaną opiekę nad starzejącym się społeczeństwem.
Inny robot, Romi, oferuje wsparcie emocjonalne poprzez rozmowy prowadzone przez sztuczną inteligencję, których celem jest walka z samotnością. Zmiany te przewidują przyszłość, w której roboty będą zaspokajać nie tylko potrzeby fizyczne, ale także emocjonalne.
Do 2025 r. roboty wyjdą poza laboratoria i wkroczą do głównego nurtu społeczeństwa. Połączenie sztucznej inteligencji, robotyki i inżynierii emocjonalnej sugeruje, że granica między człowiekiem a maszyną będzie w dalszym ciągu się zacierać, powodując problemy etyczne i społeczne wymagające uwagi. Obecna trajektoria wskazuje przyszłość, w której roboty będą nie tylko narzędziami, ale zintegrowanymi członkami naszego życia.
