Brzmi to jak powieść szpiegowska z czasów zimnej wojny, ale telemetria to tylko grzeczne określenie na przesyłanie danych z odległych źródeł. Jest to wysoce zautomatyzowany proces, podczas którego przyrządy znajdujące się w odległych lub trudno dostępnych lokalizacjach zbierają informacje i przesyłają je do sprzętu odbiorczego. Po stronie odbiorczej dane są mierzone, monitorowane, wyświetlane i rejestrowane. Zwykle myśli się o przewodach wykonujących większość pracy, ale obecnie transmisja radiowa jest znacznie bardziej powszechna.
Ta metoda to nie tylko teoria. Stanowi podstawę systemów monitorowania i kontroli rurociągów naftowych. Pomaga oceanografom mapować głębiny oceanu, a meteorologom przewidywać pogodę. Bez telemetrii musielibyśmy zgadywać, jakie jest ciśnienie w rurze oddalonej o trzysta mil lub temperatura w kominie wulkanicznym.
Prawdziwy gwałtowny rozwój nastąpił w latach pięćdziesiątych XX wieku. Nauka o rakietach i satelity musiały wiedzieć, co dzieje się w nich, gdy znajdowali się setki mil nad poziomem morza. To właśnie wtedy szeroko rozwinęła się telemetria. Od tego czasu było już tylko trudniej. Szerokość zastosowań jest niesamowita. Podczas badań wytrzymałościowych możliwe jest uzyskanie danych z wnętrza silnika spalinowego. Możliwe jest pobieranie odczytów z turbin parowych podczas ich wirowania. Załogowe statki kosmiczne i bezzałogowe sondy opierają się całkowicie na telemetrii.
Istnieją również duże zastosowania naukowe. Badania biomedyczne wykorzystują telemetrię do śledzenia danych fizjologicznych bez konieczności plątania się przewodów wokół pacjenta. Umożliwia to zdalne monitorowanie operacji związanych z materiałami wysoce radioaktywnymi. Zostań w bunkrze. Czujniki są umieszczone wewnątrz. Dane wracają.
Przyjmujemy to za oczywistość. Twój smartwatch wykorzystuje podobne zasady do przesyłania danych o tętnie do telefonu. Diagnostyka pokładowa Twojego pojazdu kontaktuje się z dealerem. To wszystko telemetria. Jedyna różnica polega na skali. Po prostu zaczęliśmy lepiej ukrywać przewody.
