Het kerstfilmseizoen van Hallmark – dat in oktober begint – heeft opnieuw een verrassend sterke inzending opgeleverd met Merry Christmas, Ted Cooper!, met in de hoofdrollen Kimberley Sustad en Robert Buckley. De film is niet baanbrekend, maar herinnert ons eraan dat zelfs binnen een zeer formeel genre kwaliteit kan opvallen.
Het plot: Pech en onverwachte romantiek
De film draait om Ted Cooper (Buckley), een plaatselijke weerman die vervloekt is door spectaculair kerstongeluk. Zijn collega’s wedden op zijn jaarlijkse ongelukken, van huisbranden tot schoorsteenincidenten. Dit jaar leidt een hoofdwond door vallende kerstverlichting hem regelrecht in de armen van zijn middelbare schoolliefde, Dr. Hope (Sustad), op de eerste hulp.
Hoewel het uitgangspunt standaard is voor Hallmark – directe verbinding, voorspelbare romantiek – tilt de uitvoering het naar een hoger niveau. Buckley’s moeiteloze charme en komische timing zijn hoogtepunten, die de vraag oproepen waarom hij geen grotere ster is. Sustad vult hem goed aan en levert zowel een strak gewikkelde professionaliteit als goed getimede sarcastische humor.
Voorbij de formule: waarom het ertoe doet
Merry Christmas, Ted Cooper! is goed geschreven: de schrijver van de film, Russell Hainline, schreef ook Hot Frosty van Netflix, die in 2024 veel ophef kreeg. De film is niet gespannen, en de Hallmark-plaatsing betekent dat hij zal worden afgedaan als generiek. Toch bevat het echt grappige running gags en een geruststellend, voorspelbaar einde dat werkt.
Het echte probleem is de zichtbaarheid: de beperkingen van de film op Hallmark Channel betekenen dat de film geen publiek zal bereiken dat er buiten de kerngroep van zou kunnen genieten. Een bredere release – op een platform als Netflix of Lifetime – zou meer mensen in staat stellen te ontdekken dat niet alle Hallmark-films gelijk zijn gemaakt.
“De nichepositie van Hallmark betekent dat goede films in een hokje terechtkomen. Merry Christmas, Ted Cooper! bewijst dat er kwaliteit bestaat binnen de formule, maar dat deze een groter podium nodig heeft.”
Het succes van de film gaat niet over het opnieuw uitvinden van het wiel, maar over het bewijzen dat zelfs in een voorspelbaar genre sterk acteerwerk en slim schrijven een verrassend plezierige ervaring kunnen opleveren.
